Ο απόλυτος συνδυασμός κάποτε για μένα, η πιο αγαπημένη μου μέρα ολόκληρου του καλοκαιριού. Πάντα περίμενα πως και πως αυτή τη βραδιά και ειδικά από τότε που σε γνώρισα. Εσύ όμως έκανες την κάθε μέρα και την κάθε βραδιά μοναδική και με έκανες τόσο ευτυχισμένη και τόσο χαρούμενη!!
Μα τι έγινε; τι σύννεφα είναι αυτά ξαφνικά; που πήγε η ευτυχία και το χαμόγελο; που πήγαν τα μάτια σου, μάτια μου.. και τα χέρια σου γιατί άφησαν τα δικά μου; Πάμε σου λέω Πανσέληνος Αυγούστου είναι απόψε... μα γυρνάω το βλέμμα μου και δεν είσαι εδώ... μα που μιλάω, που είσαι? Θα βγει το φεγγάρι μάτια μου σε λίγο, που είσαι, θα το χάσουμε...
Το χάσαμε αγάπη μου, δεν το είδαμε, το πρώτο φεγγάρι Αυγούστου που δεν είδα, δεν μπορούσα μόνη μου να το δω, δεν ήθελα, δεν γινόταν να το δω μόνη μου πλέον.
Άραγε θα μπορέσω ξανά να σηκώσω τα μάτια μου στον ουρανό τα βράδια με Πανσέληνο.. και ειδικά Αυγούστου? Εσύ, θα μπορέσεις? Για σένα δεν ξέρω... για μένα ξέρω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά και αν τη δω κάποια στιγμή, ξέρω ότι δεν θα είναι το ίδιο με τότε που τη βλέπαμε μαζί... κανένα φεγγάρι... καμία μέρα και καμία νύχτα δεν θα είναι πλέον ίδια...
