Στάσου!
Μη περάσεις το δρόμο...έχει κόκκινο δεν το βλέπεις?!
Αλλά που να το δεις, σε έχει τυφλώσει ο έρωτας μάτια μου και δε βλέπεις μπροστά σου!!
Ώπα, για κάτσε ένα λεπτό, ποιος ερωτεύτηκε ρε παιδιά; και ποιον? Ωχ, νομίζω πως κατάλαβα ποιός καρδιοχτυπά και για ποιόν!! Εγώ ή μήπως εσύ;...μάλλον εγώ, εγώ είμαι ο συναισθηματικός της παρέας όχι εσύ...εσύ είσαι σκληρόπετσος δεν νοιώθεις κάτι, μου το είχες πει άλλωστε ότι δεν είσαι για τέτοια, τώρα εγώ γιατί επιμένω είναι άλλο θέμα.
Ο τολμών νικά, λένε! Σκέφτηκα και γέλασα, ο τολμών είναι ηλίθιος, λέω εγώ!
Γιατί όταν ο άλλος δεν είναι για τέτοια αποχωρείς, δεν υπάρχει κανένα νόημα να πέφτεις τόσο χαμηλά για κάποιον που δεν είναι σε φάση για κάτι παραπάνω από ένα κρεβάτι. Γιατί να σε εξευτελίζεις τόσο πολύ στα μάτια σου? Άμα δε θέλει, ε δε θέλει, με το ζόρι δε θέλησε κανείς και ούτε θα θελήσει ποτέ.
Για μια στιγμή, κλαίγεσαι τώρα, γιατί κλαίγεσαι; δεν χάθηκαν οι άντρες και ούτε θα χαθείς και εσύ, απλά δεν σε γουστάρει κουκλίτσα μου, χώνεψε το να πάμε παρακάτω, δεν είσαι για κλάψες και για παρακάλια εσύ!
Σήκω, πλύνε το πρόσωπο σου, ντύσου και πάμε μια βόλτα, είπε η κολλητή που δεν μπορεί να σε βλέπει άλλο έτσι, γιατί δεν αντέχει να είσαι κατσούφα και δεν μπορείς να την παρακούσεις γιατί θα σε σύρει απ' το μαλλί σα τους Νεάντερταλ!! Και πας τη βόλτα με το αμάξι μαζί της και όλα τα τραγούδια τα ταυτίζεις με αυτό που περνάς, τη ηλίθια που είσαι όμως ρε κοπελιά..βγήκες απ' το σπίτι να αλλάξεις λίγο παραστάσεις, να ξεχαστείς, να γελάσεις λίγο, κλείστο το ρημάδι να μην ακούς τίποτα και απλά κάθησε να χαζεύετε τα αστέρια, μη πείτε τίποτα, δεν χρειάζεται άλλωστε, η σιωπή λέει πολλά περισσότερα και εσύ δεν βγήκες για να μιλήσεις για εκείνον, βγήκες για να μην είσαι κλεισμένη στους 4 τοίχους, μα ακόμα και εδώ έξω σα φυλακή μοιάζει και δεν μπορείς, πνίγεσαι, θες να πας σπίτι, να κλειστείς εκεί στην ασφάλεια σου, στη μοναξιά σου, να ξεσπάσεις θες αλλά δεν είναι εδώ αυτός να του σπάσεις τα μούτρα να το ευχαριστηθείς κιόλας!
Έτσι αρκείσαι στην παγωμένη τεκίλα. Ω να σου γαμήσω την είχα ξεχάσει στο ψυγείο αυτή. Το ένα σφηνάκι μετά το άλλο και το τσιγάρο δεν έχει τελειώσει ακόμα μα εσύ στρίβεις ήδη το επόμενο.
Αξίζει όλο αυτό αυτός ο άνθρωπος; αναρωτιέσαι καθώς σβήνεις το τσιγάρο. Θα σου πω εγώ, αν άξιζε δε θα σε "βασάνιζε" με το χαμόγελο του κάθε φορά που σε έβλεπε, αν άξιζε θα σε κράταγε στην αγκαλιά του και θα σου έλεγε "Είσαι δική μου γαμώτο μου!", δεν θα έπαιζε με τις λέξεις, θα σου μίλαγε ξεκάθαρα, γιατί πολύ απλά, όταν είσαι ερωτευμένος φαίνεται στα μάτια σου, και διάολε τα δικά μου σκάνε πυροτεχνήματα κάθε φορά που σε βλέπω, δεν είχες να χάσεις κάτι, με είχες κερδίσει ήδη, με είχε κερδίσει ήδη ο τρόπος που με κοίταγες, με είχε κερδίσει η αγκαλιά σου που ήταν τόσο ζεστή..το καταφύγιο μου, αλλά πιο πολύ με είχε κερδίσει αυτό σου το χαμόγελο..
